myblog

kojący niepokój

Uznałam, że wypada tu coś napisać. A więc zacznę może od przybliżenia ogólnego spraw. W szkole wszyscy do reszty są debilami i w tym pozytywnym i w tym mniej dobrym znaczeniu. Teraz ostry zapieprz. Mało się śmieję. Tylko niepotrzebnie się denerwuję przez nich. Mam już całe piętnaście lat. Ale nadal jestem szczylem, który mało wie o tym zrytym życiu. Człowiek jest słaby, nawet sobie nie wyobrażacie jak słaby. Uważa się za nie wiadomo kogo, a nawet takiego głupstwa przezwyciężyć nie potrafi. Do bani. Czasem czuję się jakby we mnie siedziały dwie różne osoby. I często cholernie trudno mi jest odizolować się od tej drugiej... jestem zmęczona! turniej po turnieju, moje buty kisną już! moje stopy się męczą.. a ten pierdzielec wyskakuje z tekstem: - Za karę 50 długości sali! Biegiem! i jahu. wtedy dosłownie czołgam się po asfalcie, by dojść do domu. Soł słit.

to powalczymy we wtorek? ooo niech im drżą tyłki!

Asiula 7/03/2010 16:02:07 [komentarzy 2] Komentuj

welcometext

Witaj na stronie poswieconej co najmniej przecietnym zwierzeniom pewnej polskiej nastolatki. Jesli Ci sie nudzi to poczytaj. Może gdzies w glebi znajdziesz przeslanie, dzięki ktoremu nadasz sens życiu i ludzkosci. Przyjemnego czytania.